ماجرای اهدای عضو، ماجرای عاشقی است؛ داستان قرب الهی است؛ سرگذشت خانواده های ایثارگری است که با گذشتن از اعضای کالبد عزیزانشان، ناامیدی مطلق هم نوعان نیازمند به عضوشـان را به لحظاتی سرشــار از امید و اعتقــاد تبدیل می کنند و شادی وصف ناپذیر این درماندگان را به نظاره می نشینند...؛ و الحق که چه دشوار است این تصمیم، چه مصمم است این اراده ی وصف ناپذیر و چه آزمون الهی غریبی را با سربلندی پشت سر می گذارند؛ گویی در آن لحظات عجیب، در اوج وصلند و میتوان فریاد انالحق را از ذره ذره ی وجودشان شنید.دوستان خوبم سالهاست که مساله اهدای عضو حاشیه های زیادی را به همراه داشته و الحمدا...شرع و قانون همیشه از این امر حمایت کردند و مسلما هیچ چیزی در زندگی نمی تواند قابل تحسین تر از این باشد که زمان مرگ زندگی چند نفر دیگر را نجات بدهی و شاید نسل ما این مساله را راحت تر نسبت به نسل گذشته قبول کند ولی پدران و مادران ما به علت علاقه ای که به فرزندان خودشان دارند با این مساله راحت کنار نمی آیند اما به نظر شخصی من هیچ چیز در زندگی زیباتر از این نیست که پس از مرگت،نفسهای زیادی را زنده می کنی و شاید یکی از همین آدمها روزی به سهم خودشان دنیا را تکان دهند پس شما که هم نسل منید و این توانایی را دارید که خیلی ساده تر به مسائل پیچیده نگاه کنید این مساله را جدی بگیرید و به آن فکر کنید چون هیچ کس خبر ندارد که چه اتفاقی قرار است بیافتد پس بیاییم یاد بگیریم که هرچه که داریم برای آرامش دیگران ببخشیم که قطعا تنها راه بخشیده شدن بخشیدن است.